KARAgözlüm

onu ilk gördümde kendi kendime sordum, bu KARAgözlü yar kim diye? ve kendi kendime gine sordum bi insanin bu kadarmi derin anlamli bukadar mi derin bakar, gözleri gece kadar kara ama yildizlar kadar parlak, ona uzaktan baktimda kalbim atisini his ediyordum bi okadar da duyuyordum. Kendimi biraz toparladim ve arkadasima sordum ya bu kim??? Saskina dönmüstüm her gördümde gözlerini benden kaciyordu, bana hic bakmiyordu beni görmüyordu, megersem bana bi türlü acilamiyormus! birdün aramizdaki o sogukluk bianda yok olmusdu, hergün beraber geziyorduk, en güzel olanida cok az konusuyorduk. Birbirimze askimizi itraf edemiyorduk. Bi nisan günü, günes acmisti, cicekler acmaya baslamisti, ikimizde uzanmisis yesil cayirin üzerine bulutlari izliyoruz. Bana dediki saclarlarinla cok güzel tipki ipeek gibi, onlari oksamak onlarlar oynamak icin neleri vermezdim, benim de canima minnet hemen bacan üzerine yatim ve oynamaya basli, o kadar sarif diki elleri titiriyordu. Ama bi an vucuduma bi sicaklik geldi. aya kalktim ve sordum neyaptin sen diye! Sustu sadece neyaptimki dedi, ama gözleri iyi kinede yatim dedi. O KARAgözlü yar beni anlimdan öpmüsdü, iste o hayatimi degistiren öpücükdü. ama biliyordum beni sevdini, ben onu nekadar sevdiysem oda beni o kadar sevdi ve sevmeye devam ediyor o benim KARAgözlü yarim ben ise onun narin cicegiyim.

Gönderen: Özlem Kömürcü